یا ایتها النفس ...

بعضی احوال هستن که شاید باید تجربه بشن، احوالی که علیرغم حس بد اون دنیایی که دارن در آخر، اونا هستن که تو رو قدردان چیزی می کنن که از ابتدا داشتی و نمی دیدی. از حالی حرف می زنم که برای داشتنش حاضر بودی زمین رو به آسمون بدوزی و آسمون رو به زمین. ولی ی دفعه ی جایی ی جوری میشی که انگار خالی میشی از اون نیازی که همیشه باهات بوده. به جایی می رسی که میشنوی یا حس می کنی ی چیزی بهت می گه هی! بسه دیگه.برگرد. تو مال منی. اینجاست که می فهمی هنوز دوستت داره که بهت می گه "ارجعی الی ربک راضیه مرضیه" و باز این تویی و اوست و اشک اشتیاق آغوش او را داشتن.